در شرایطی که طالبان (امارت اسلامی) کنترل کامل سیاسی، نظامی و امنیتی افغانستان را در اختیار دارند، بسیاری از نهادها و اقلیتها در وضعیت بسیار شکنندهای قرار دارند. در چنین فضایی:
- بیطرفی یا سکوت، گاه بهمثابه دشمنی تلقی میشود
- اعلام حمایت میتواند نقش حفاظتی برای گروهها یا رهبران مذهبی داشته باشد
در حکومتهای اقتدارگرا، فشار برای اعلام حمایت معمولاً از طریق تهدید مستقیم نیست، بلکه از راههای زیر اعمال میشود:
- تهدید به حذف سهمیههای مذهبی/اجتماعی
- فشارهای محلی بر علما، بزرگان یا مردم
- تهدید غیرمستقیم به ایجاد ناامنی یا حذف فیزیکی
برخی رهبران مذهبی یا سیاسی برای حفظ جایگاه یا منافع اقلیتها، وارد گفتوگو یا حمایت تاکتیکی میشوند:
- اعلام حمایت در ظاهر، در ازای دریافت امنیت یا فرصتهای محدود سیاسی
- تلاش برای نفوذ در ساختار تصمیمگیری طالبان بهصورت تدافعی
در فضای فعلی، هیچ جریان موثر سیاسی، نظامی یا مدنی که بتواند از حقوق شیعیان و دیگر اقلیتها دفاع موثر کند، وجود ندارد. بنابراین:
- برخی گروهها حمایت از امارت را «تنها راه بقا» میدانند
- اعلام حمایت ممکن است صرفاً حرکتی نمادین برای در امان ماندن باشد
دلایل اعلام پشتیبانی میتواند ترکیبی از ترس، تهدید، و راهبرد بقا باشد. نباید آن را الزاماً به معنی باور یا اعتماد واقعی به امارت اسلامی تلقی کرد. چنین تصمیماتی، اغلب حاصل «موازنه میان بقا، فشار و نبود آلترناتیو» هستند.
https://www.youtube.com/watch?v=nBE۶aeVcO۲۸
Leave a Reply