ورود روزانه هزاران مهاجر: طبق گزارش مسیولان محلی در ولایت نیمروز، روزانه تا ۳ هزار مهاجر افغان از طریق پل ابریشم وارد کشور میشوند. این حجم بالای ورود، زیرساختهای ضعیف مرزی را به شدت تحت فشار قرار داده است.
کمبود نیرو و تجهیزات: در گمرک میلک–زرنج، امکانات کافی برای رسیدگی انسانی و اداری به مهاجران وجود ندارد؛ چه از نظر نیروی انسانی و چه زیرساختهای فنی.
نبود مراکز غربالگری: مهاجران بدون هیچگونه بررسی پزشکی، هویتی یا حمایتی وارد کشور میشوند که تبعات بهداشتی و امنیتی دارد.
عدم برنامهریزی واضح: حکومت طالبان تاکنون هیچ برنامهای برای اسکان، بازتوانی یا جذب مهاجران بازگشتی اعلام نکرده است.
بیتفاوتی نسبت به مهاجران: هیچ نهاد رسمی از سوی طالبان مسوولیت حمایت مستقیم از مهاجرین را بهعهده نگرفته است. حتی سخنگویان رسمی نیز موضع مشخصی ابراز نکردهاند.
نبود اردوگاههای مجهز: مهاجران پس از ورود، در فضای باز و بدون پناهگاه یا امکانات اولیه مانند غذا، آب و مراقبتهای بهداشتی سرگرداناند.
کمبود آب، غذا و خدمات بهداشتی: بازگشتکنندگان، بهویژه زنان و کودکان، در شرایط بسیار دشواری نگهداری میشوند که از ابتداییترین نیازهای انسانی بیبهرهاند.
شکنندگی جسمی و روانی: بسیاری از مهاجران با فشار روانی، تحقیر، خشونت و در شرایط دشوار از ایران اخراج شدهاند و اکنون در شرایط بحرانی جسمی و روانی قرار دارند.
عدم حمایت سازمانهای داخلی: سازمانهای امدادرسان داخلی یا غیرفعالاند یا در هماهنگی کامل با حکومت طالبان عمل میکنند، که عملاً به بیاثر شدن آنها انجامیده است.
اظهارات رسمی: وزارت خارجه ایران اخراج مهاجران را «ساماندهیشده» و «با هماهنگی طالبان» اعلام کرده است؛ این خود بر ابهامات قانونی و اخلاقی ماجرا افزوده است.
سکوت طالبان: عدم رد یا تأیید رسمی این همکاری از سوی طالبان، بهمثابه پذیرش ضمنی چنین روندی تلقی میشود.
ابهام در مشروعیت حقوقی اخراجها: گزارشها حاکی از آن است که بسیاری از مهاجران اخراجشده دارای مدارک اقامت، یا پروندههای در حال بررسی پناهندگی بودهاند.
احتمال گسترش بحران انسانی: با ادامه روند اخراجها، اردوگاههای موقت و شهرهای مرزی توان پذیرش این حجم از مهاجران را نخواهند داشت.
ناامنی اجتماعی: ترکیب بیکاری، فقر، نارضایتی و بیسرپناهی در مناطق مرزی میتواند زمینهساز اعتراضات و ناآرامیهای اجتماعی شود.
خطر قاچاق انسان و سوءاستفاده: نبود نظارت موثر و پشتیبانی نهادهای مدنی، زمینه را برای قاچاق انسان، بهرهکشی و حتی جذب توسط گروههای افراطگرا فراهم میسازد.
بحران مهاجران بازگشتی از ایران، نه فقط یک موضوع مرزی، بلکه بحرانی انسانی، اجتماعی و سیاسی است که نیاز به پاسخ فوری، موثر و هماهنگ دارد. بیتفاوتی حکومت طالبان، ناکارآمدی نهادهای داخلی و بازی سیاسی کشورهای همسایه، وضعیت را بحرانیتر کرده است.
ضروری است که جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و گروههای مدنی داخلی با فشار بر طالبان و حمایت از پناهجویان، از بروز فاجعهای انسانی در مرزهای غربی افغانستان جلوگیری کنند.
https://www.youtube.com/shorts/۵XOHRyvt۶۳۴
Leave a Reply